De koe (net) op het droge
Erlinde Ufkes Stephanus: ‘Koeien zijn magnifieke dieren’
Tekst: Reimer Strikwerda (Veeteelt) februari 2011
Ze mag 48 jaar geleden in het westen van het land geboren zijn, Erlinde Ufkes Stephanus moet er niet meer aan denken dat ze er elke dag zou moeten wonen. "Even op bezoek bij de familie, prima, maar dan verlang ik al weer terug naar het Oost-Groningse land", vertelt ze in haar boerderij 'De Meerlandse Koe' bij Oostwold.
Na een degelijke grafische opleiding, werkte ze enige jaren bij reclamebureaus in het westen. Tot ze haar man Erik ontmoette en ze samen verhuisden in 1986 naar het Groningse platteland. Hij werd molenmaker, zij artdirector van een reclamebureau in Stad, een functie die ze in 2005 achter zich liet om beeldend kunstenares te worden.
"Het was juist de periode waarin de plannen van de Blauwe Stad gestalte kregen. Ook ons huis zou onder water komen, maar gelukkig hebben we met onze buren bereikt dat onze Zuiderringdijk de zuidelijke grens is gebleven. De koeien lopen nog bij ons voor het raam."
Toen koningin Beatrix naar Groningen kwam om de kraan open te draaien mocht Stephanus namens de bewoners van het nieuwe randgebied een woordje tot haar richten. Dat liet ze (uiteraard)vergezeld gaan van een schilderij: een koe, aangepast aan het water, uitgerust met een vissenstaart. "Zou het ergens hangen in Den Haag?", vraagt de maakster zich af.
Ja, al in haar jeugdjaren hunkerde ze naar de vrijheid van het platteland. Als leerlinge van de Vrije School hielp ze graag op de boerderij van een vriendje. En dus lag het voor de hand dat dieren een belangrijk element in haar werk kregen, toen ze zich -en dan ook zeven dagen in de week- al weer een kwart eeuw geleden op het 'vrije werk' stortte in Oostwold. Vooral koeien zijn haar blijven boeien. Stephanus: "Koeien zijn magnifieke dieren. In het voorjaar ga ik naar de boer in de buurt om ze de weide in te zien huppelen. Heerlijk om ze te schilderen. De ogen van de koe, ze zijn het mooiste van alle beesten, samen met die van giraffes. En dan die natte neuzen..."
Erlinde Ufkes Stephanus neemt ons mee naar haar atelier op de zolder van het voorhuis. Een heerlijke werkruimte met nieuwe werken in wording, als het ware wachtend op die typische 'vrolijke' omlijsting, die haar werk zo kenmerkend maken. Ze herkent zichzelf in de schilderijen: levenslustig, energiek en humoristisch. "Ze hebben een hoog ADHD-gehalte", zegt ze zelfs schertsend, "levendig en behoorlijk aanwezig."
Het leidt geen twijfel: aan de rand van een min of meer mislukt waterproject in het Groningse land krijgt een begenadigd kunstenares steeds meer voet aan vaste grond.